Het seizoen van de J3 tot nu toe
woensdag 25 maart 2026De drie doelen van een trainer zijn:
- Zorg dat de kinderen plezier hebben in het korfballen.
- Zorg dat ze beter worden.
- Zorg dat ze winnen.
Ik ken de kinderen van de J3 (11-13 jaar oud) nu sinds september. Omdat ik compleet nieuw bij de club kwam was het even aftasten wat voor vlees ik in de kuip had. Ik had echter direct door dat het een groep is die je niet hoeft aan te sporen om harder te lopen of beter hun best te doen. Die energie kan je beter steken in het continu herhalen dat ze elkaar vooral heel moeten houden. Zelfs op trainen vechten ze voor iedere bal. In de Roemer eindigden sommigen dan ook menigmaal in de kreukels in de klimrekken omdat volgens hen de zaal te klein zou zijn en een aantal bijna-frontale botsingen waren volgens hen vaak onvermijdelijk. Voorzichtigheid is kennelijk geen optie bij deze gasten. Er zit een bepaald soort agressie in die mij sterk doet denken aan die van Mara Flens uit het eerste. Stel je voor dat Brian Brobbey de agressie van Mara zou hebben. Met zijn lichaam! Dan is het een wereldspits, een angstgegner voor ieder centraal duo. Niet iedereen heeft het echter. Je wordt er mee geboren of je moet je leven lang zonder doen. Datzelfde geld voor de wil om te winnen. Tijdens partijtjes op trainingen houden ze nauwkeurig de score bij en worden we direct verbeterd als we een onderschepping te weinig hebben geteld. Bij ons heeft de overgrote meerderheid dit en dus zag ik gelijk in dat het goede ingrediënten waren voor een mogelijk kampioenschap. Intrinsieke motivatie, dat is het belangrijkste.
Toen begonnen de tactische zetten. We leerden hen de “choco,” het door de kinderen zelf gekozen codewoord voor het op een lange bal vrijlopen. Een choco mocht ook als doorloopbal uit de ruimte fungeren, maar voor de makkelijkheid hielden we hem op het in de breedte beter vrijkomen rond de korf. Dit verhoogde het baltempo waardoor de kansen eigenlijk vanzelf tot stand kwamen. Een andere term die hierbij hand in hand ging werd “prullenbak.” Dit betekent dus eigenlijk dat je een ander in de weg loopt waardoor hij of zij geen choco meer kan doen. Grappig dat ik hen in september en oktober nog ontelbaar vaak de prullenbakken om de oren heb geslingerd, terwijl ze nu nauwelijks meer voorkomen. Ik probeerde er ook een diagonaal in te gooien maar proefde dat dat nog een beetje vroeg kwam omdat alleen Robin die voldoende snapte. Dat komt later nog wel. Als laatste kwam de “kroket,” wat soms voor hilariteit zorgde bij de coaches van de tegenstanders. Een kroket betekent namelijk “met bal naar binnen stormen voor je doorloopbal,” dus brulde ik steeds dingen als: “IK WIL EEN KROKET ZIEN!” of “ZET EEN KROKET OP MEGAN!”
Uiteindelijk zijn we met twee gelijke spelen ongeslagen kampioen geworden terwijl we vooral tegen KZ, KVZ en BEP (twee keer 4-4) spannende wedstrijden hebben gespeeld. Het spel was vaak goed, het enthousiasme onherroepelijk maar het grootste compliment gaat voor mij uit naar de sportiviteit. Alle scheidsrechters (uit of thuis) hebben na de wedstrijd van ieder van ons een handje gekregen (wat helaas niet meer vanzelfsprekend is bij jeugdwedstrijden) en er werd nooit tegen hen, elkaar of de tegenstanders gemopperd. Ik heb daar ontzettend van genoten.
Met Johan die tijdens de trainingen op dinsdag en woensdag veel op de techniek heeft gehamerd, met Rogier en mij langs de lijn, met onze vaste supporters Hans, Wim en Bert op de knoppen en met onze lieve ouders op de tribunes zijn we heel blij met het welverdiende kampioenschap. Het is gewoon leuk om te zien dat ze echt vooruit zijn gegaan. Hierdoor zijn onze vier doelen van eerder dus met verve behaald.
Ben je komende lente in de buurt of heb je op een zonovergoten zaterdagmiddag even niks te doen, kom ons vooral aanmoedigen! Tot op het veld!
Martijn van der Pol